Rughernia: functioneren, herstellen en een nieuw evenwicht vinden

Inna Boukreeva
3 dagen geleden
3 minuten om te lezen

Op mijn vijfenveertigste kreeg ik een rughernia met ischias, veroorzaakt door een val van de trap waarbij ik vijf treden naar beneden gleed en op mijn benen terechtkwam — op twaalf centimeter hoge hakken. Die klap beschadigde vooral de onderste tussenwervelschijf, de schijf die de rug draagt.

De eerste 24 uur waren ondraaglijk. Ik kon alleen nog door het huis rennen van de pijn. In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik er “zelf doorheen moest”, omdat opereren alleen werd overwogen bij langdurige, acute klachten. Met pijnstilling zakte de ergste pijn weg. Vanuit mijn NLP‑achtergrond besloot ik dat ik volledig zou herstellen — en begon ik te onderzoeken hoe ik mobiel kon blijven.

Een estheet met een missie: blijven bewegen

Ik realiseerde me dat ik afscheid moest nemen van mijn pumps. Voor iemand van 1,65 meter waren hoge hakken jarenlang mijn manier om elegant, lang en slank te lijken. Ik ben een estheet; vorm en uitstraling zijn voor mij belangrijk. Het idee om “vierkant” te worden voelde alsof mijn identiteit zou verdwijnen.

Ik heb ook een dochter van destijds tien die ik dagelijks naar school, operazang, pianoles en destijds ook theaterlessen bracht. Mobiliteit was geen luxe — het was een verantwoordelijkheid. Daarom schakelde ik over op een persoonlijke online yogabegeleiding om weer op de been te komen.

Zelfobservatie: de sleutel tot functioneren

Wanneer je beseft dat doorgaan zoals je altijd deed kan betekenen dat je in een rolstoel belandt, verandert alles. Ik begon mijn gedrag te observeren en noteerde welke bewegingen of houdingen direct tot pijn of “kortsluiting” in mijn rugspieren leidden — momenten waarop ik letterlijk niet meer kon opstaan.

Voor mij waren de grootste triggers:

Lang zitten in een fauteuil achter de computer
Lang staan
Een reeks buikspieroefeningen
Hoge hakken

Ik gooide twintig paar pumps weg en accepteerde dat fitnessen niet langer mogelijk was. De rug wordt mede ondersteund door de buikspieren, maar elke poging om die te trainen eindigde in bedrust.

Wat wél werkte

Ik ontdekte dat ik bepaalde activiteiten goed kon verdragen:

Licht fietsen in de sportschool
Zwemmen
Lichte aerobics, zorgvuldig geselecteerd op YouTube
Yoga, in aangepaste vorm, waarbij ik risicovolle bewegingen wegliet

Daarnaast ging ik zuiverder eten: geen toetjes, geen frisdrank, geen deegproducten. Puur voedsel gaf me energie zonder mijn lichaam te belasten.

Na een paar jaar kon ik weer hakken dragen: bescheiden exemplaren van vijf tot negen centimeter, meestal op blokhak.

Een nieuw levensritme

Het nadeel: dit programma vraagt constante discipline. Eén misstap en je begint opnieuw. Een hele dag zitten op kantoor of langdurig staan is voor mij niet meer haalbaar. Dat betekende dat ik mijn werk anders moest inrichten: meer intellectueel, minder fysiek.

Ik heb geleerd om te luisteren naar mijn lichaam. Als mijn rug aangeeft dat het genoeg is, ga ik tien minuten liggen of zitten. Daarna kan ik weer verder.

En in de zomer golf ik — dat gaat uitstekend.

Leven met keuze en bewustzijn

Alles is uiteindelijk een keuze. Zelfs als je belangrijkste tussenwervelschijf niet meer “als nieuw” is, kun je zorgen voor een dynamisch, vitaal lichaam.

Zes jaar later

De foto waar ik naar verwijs is gemaakt in de zomer van 2025. Ik ben daar 51, zes jaar na mijn hernia. Uithongeren is voor mij geen optie: mijn bloeddruk en bloedsuikerspiegel zijn te laag. Ik eet vijf keer per dag, of wanneer mijn lichaam erom vraagt — maar vrijwel nooit desserts, geen frisdrank.

Mijn voeding is puur: